Kaie, Klaus-Dieter
So 'n b├Ąten Plattd├╝tsch
Bil├Ąwnisse un Vertellers, ook tau ‛n Sm├╝stern un tau ‛n H├Âgen

Dat wohre L├Ąwen in M├Ąkelborg - wat ein so as tautrocken Wessi dor bel├Ą├Ąwt, wenn de Bullen d├Ârch den Gorden trampt oder wat so'n echten Rostocker Doppelk├╝mmel so f├Âr Gefohren mit sick bringt. Un wie dat keem, datt dat up Moders Geburtsdag blots en Aantengerippe to ├Ąten geew - w├╝rklich nette Vertellers un en por Riemels in M├Ąkelb├Ârger Platt.

Ein Leesproov:

Windige Saken

As Rentj├ęh denkt ein all ├Âfters eins an de ollen Tieden tr├Âch, noch tau, wenn in ÔÇśn Harwst de Abende l├Ąnger warden un buten de Storm hult. Un wenn dat so ÔÇśn Pauker is, denn fallen em de lustigsten Saken, de hei mit de Kinner bil├Ąwt hett, wedder in. So seet ook Luten aw un an in sienen Opastauhl un leet siene D├Ârpschaulliehrertied noch eins an siene Oogen v├Ârbi trecken. Disse Geschicht hett hei all dunntaumalen ├╝mmer wedder vertellen m├Âsst.

Anfang von de s├Âsstiger Johr harr hei in ein D├Ârpschaul as Liehrer f├Âr de L├╝tten anfungen. Dunn wier dat noch nich m├Âglich west, ook de Kinner von de D├Ârper, de nich so gaud liern k├╝nnen, extra in ein Schaul tau ├╝nnerrichten. So wieren de mit in de Klass ÔÇô h├╝t heit dat integriert. Mit de L├╝tten is dat ja so ÔÇśn Ding. Mit Antrecken helpen orrer Schauh taubinnen hett Luten kein Maless nich hat, dat hebben de G├ÂrÔÇÖn all allein farig kr├Ągen. ├äwer mit de L├╝ften in ÔÇśn Buk ÔÇô dat wier all leeger. Dat hebben sei doch nich so st├╝ern k├╝nnt un denn wutschte doch eins so ÔÇśn Wind von allein rut. Wier dat pienlich! Also hebben sick Luten un de Kinner verst├Ąnnigt, wenn ein m├Ât, denn sall hei sick mellen un kann denn eins liesing rutergahn. Ein Diern hett eins binah de ganze Stunn buten up den Schaulhoff in ÔÇśn Sand sp├Ąlt. Luten wier mit sien ├ťnnerrichten ook so in Fohrt, dat hei dat M├Ąten reinw├Ąg verg├Ąten harr. Na, de annern Sch├Ąulers hebben denn dorf├Âr sorgt, dat hei de Diern wedder rinnerhalt hett.

├ťmmer mandags wier in de ierste Stunn Musik. De Kinner hett hei sick denn mierstendeils nah v├Ârn an de Tafel tau ÔÇśn Singen halt. Dor st├╝nnen sei denn as ÔÇśn Chor un hebben so ludhals un so sch├Ân, as sei k├╝nnen, sungen un Luten mit de Gitarr middenmang. Eins b├Âhrte midden in den Gesang de Dieter doch den Arm tau H├Âcht. Dieter harr sick noch nie nich mellt. Luten wier so verwunnert, dat hei dat Singen glieks awbraken hett un s├Ąd: ÔÇ×Na, Dieter?ÔÇť

ÔÇ×Herr Snitt, darf i ma naus?ÔÇť, fr├Â├Âg hei, spr├Ąken k├╝nn hei nich orrig. ÔÇ×Wor├╝m denn?ÔÇť, wull de Liehrer weiten. ÔÇ×I hab einen delassenÔÇť, so Dieter. ÔÇ×NeeÔÇť, hett Luten seggt, ÔÇ×jetzt brukst du ook nich miehr rut tau gahn.ÔÇť

In de taukamen Johren hett Dieter de Schaul orrig beendÔÇÖt, sienen Teilfacharbeiter makt un ÔÇśne Anstellung kr├Ągen.

Wat dunntaumalen Leeges in de D├Ârpschaul west is, hett hei, so as de annern ook, s├Ąker verg├Ąten, denn sowat bliwt nich hacken ÔÇô ├Ąwer an de sch├Ânen Bil├Ąwnisse erinnert man sick.


Klaus-Dieter Kaie is upwussen in Krakow am See (Lkr. Rostock) un l├Ąwt h├╝├╝t in Klein Sien an'n Groottessiner See (Gemein J├╝rgenshagen, Lkr. Rostock).

ISBN 978-3-86785-267-8

Rostock: BS-Verlag 2013, 116 S.

ISBN: 9783867852678
Kategorie: 1

Bestellnummer: BO BSV 2780
So 'n b├Ąten Plattd├╝tsch
Dat köst Woveel wullt Du?
€ 9,90
+ Versand
Een Sied trüch