Kaie, Klaus-Dieter
So 'n bäten Plattdütsch
Biläwnisse un Vertellers, ook tau ‛n Smüstern un tau ‛n Högen

Dat wohre Läwen in Mäkelborg - wat ein so as tautrocken Wessi dor belääwt, wenn de Bullen dörch den Gorden trampt oder wat so'n echten Rostocker Doppelkümmel so för Gefohren mit sick bringt. Un wie dat keem, datt dat up Moders Geburtsdag blots en Aantengerippe to äten geew - würklich nette Vertellers un en por Riemels in Mäkelbörger Platt.

Ein Leesproov:

Windige Saken

As Rentjéh denkt ein all öfters eins an de ollen Tieden tröch, noch tau, wenn in ‘n Harwst de Abende länger warden un buten de Storm hult. Un wenn dat so ‘n Pauker is, denn fallen em de lustigsten Saken, de hei mit de Kinner biläwt hett, wedder in. So seet ook Luten aw un an in sienen Opastauhl un leet siene Dörpschaulliehrertied noch eins an siene Oogen vörbi trecken. Disse Geschicht hett hei all dunntaumalen ümmer wedder vertellen mösst.

Anfang von de sösstiger Johr harr hei in ein Dörpschaul as Liehrer för de Lütten anfungen. Dunn wier dat noch nich möglich west, ook de Kinner von de Dörper, de nich so gaud liern künnen, extra in ein Schaul tau ünnerrichten. So wieren de mit in de Klass – hüt heit dat integriert. Mit de Lütten is dat ja so ‘n Ding. Mit Antrecken helpen orrer Schauh taubinnen hett Luten kein Maless nich hat, dat hebben de Gör’n all allein farig krägen. Äwer mit de Lüften in ‘n Buk – dat wier all leeger. Dat hebben sei doch nich so stüern künnt un denn wutschte doch eins so ‘n Wind von allein rut. Wier dat pienlich! Also hebben sick Luten un de Kinner verstännigt, wenn ein möt, denn sall hei sick mellen un kann denn eins liesing rutergahn. Ein Diern hett eins binah de ganze Stunn buten up den Schaulhoff in ‘n Sand spält. Luten wier mit sien Ünnerrichten ook so in Fohrt, dat hei dat Mäten reinwäg vergäten harr. Na, de annern Schäulers hebben denn dorför sorgt, dat hei de Diern wedder rinnerhalt hett.

Ümmer mandags wier in de ierste Stunn Musik. De Kinner hett hei sick denn mierstendeils nah vörn an de Tafel tau ‘n Singen halt. Dor stünnen sei denn as ‘n Chor un hebben so ludhals un so schön, as sei künnen, sungen un Luten mit de Gitarr middenmang. Eins böhrte midden in den Gesang de Dieter doch den Arm tau Höcht. Dieter harr sick noch nie nich mellt. Luten wier so verwunnert, dat hei dat Singen glieks awbraken hett un säd: „Na, Dieter?“

„Herr Snitt, darf i ma naus?“, fröög hei, spräken künn hei nich orrig. „Worüm denn?“, wull de Liehrer weiten. „I hab einen delassen“, so Dieter. „Nee“, hett Luten seggt, „jetzt brukst du ook nich miehr rut tau gahn.“

In de taukamen Johren hett Dieter de Schaul orrig beend’t, sienen Teilfacharbeiter makt un ‘ne Anstellung krägen.

Wat dunntaumalen Leeges in de Dörpschaul west is, hett hei, so as de annern ook, säker vergäten, denn sowat bliwt nich hacken – äwer an de schönen Biläwnisse erinnert man sick.


Klaus-Dieter Kaie is upwussen in Krakow am See (Lkr. Rostock) un läwt hüüt in Klein Sien an'n Groottessiner See (Gemein Jürgenshagen, Lkr. Rostock).

ISBN 978-3-86785-267-8

Rostock: BS-Verlag 2013, 116 S.

ISBN: 9783867852678
Kategorie: Böker

Bestellnummer: BO BSV 2780
So 'n bäten Plattdütsch
Dat köst Woveel wullt Du?
€ 9,90
+ Versand
Een Sied trüch