Kiehne-Tecklenburg, Anneliese
Nu ween man nich, lach man lever!
Dööntjes, Biller un Vertellers

Allens to siene Tiet

Jann Kreyenhoop siene Fro weer storven. De Novers kömen röver un stünnen em mit Hülp un Root to'r Siet. Jann Kreyenhoop seet dor un kunn nich foten, dat he nu alleen in'n Huus trüch bleev. Sien'n Fründ Otto duur dat. He snack Jan goot to. Ganz sacht düüt he em an, dat he doch ok noch mol wedder heiroden kunn. Jann bruus op un rööp: "Man Otto, schoomst du di nich, mi sowat to seggen, wo miene Anno noch nich mol ünner de Eer is!" - En poor Doog löter wörr Anno Kreyenhoop to Grove drogen. No dat Gräffnis güngen de beiden Frünnen tohoop no Huus hen. Ünnerwegens sä Jann Kreyenhoop to Otto: "Du, Otto, vör'n por Doog weerst du de Menen, dat ik doch man wedder freen schull. 'Keen meenst du denn?"

Düsse un anner Dööntjes staht, tohopen mit en beten wat lingere Vertellen ut'n Ollenborger Lannen, in düt Book in.

Bremen: Sübstverlag Anneliese Kiehne-Tecklenburg 1977, 136 S.

ISBN: .
Kategorie: Böker

Bestellnummer: BO KEL 3032
Nu ween man nich, lach man lever!
Dat köst Woveel wullt Du?
€ 10,00
+ Versand
Een Sied trüch