Asmussen, Klaus-Peter
De Deern in'e Appel
un anner Märkens, vertellt up Sleswigsche Geestplatt

Märkens ut de halve Welt, verplant na Norddüütschland un so vertellt, datt een meent, Wilhelm Wisser har eenfach vergeten, jem in sien Sammlungen optonehmen.

Wat dor in stahn deit:

- De Deern in’e Appel

- En Märken vun Broder un Süster

- De König, de sin Woort nich holen hett

- De Geschicht vun de Iesern Handstock

- Schiet an’t Geld – ik weet, wat ik weet

- De twölf Maanden

- De Bucksdeern

- Dat gollne Meerwiefken

- De Düvelskatt

- Oosten de Sünn un westen de Maand

- Hasenkoeteln

- De Eddelmann un de Düvel

- De Wulf sin Glücksdag

- Peter Kreih sin Fruu

- Süster un Bruut

- Jakob Frees un de Daam

- De Ünnereerdschen se’s Danzplatz

- Ool Riesenhopp!

- „Giffst du’t to?“

- Dat Füerslott

As Leesproov hier dat Titelmäärken:

De Deern in’e Appel

Dar is mal en König we’n un en Königin, de hebben gar keen Kinner hatt, un dar sünd se heel trurig um we’n. Un do seggt de Königin een Dag, warum se denn nich uck wat Lüttes hebben kann, seggt se, so as de dare Appelboom driggt Appeln. Un do kümmt dat so wiet, se schall en Kind hebben. Na en Tied kümmt se to liggen, un do kriggt se statts en Kind – en Appel. Dat is en smucke, lütte Appel we’n, root un gel, smuck as man een. Un do nimmt de König de Appel un leggt ’n up en gollen Teller, un de Teller, de stellt he up’e Terrass vör sin Huus.

Liekoever vör de König sin Slott hett en anner König wahnt. Un de dare König kickt mal ut’t Finster, un do süht he, up’e König sin Terrass is en wunnerbar smucke lütte Deern, root un witt as en lütte Appel, de sitt dar un wascht un kämmt sik. De anner König is so verbaast, he kriggt rein de Mund nich wedder to, so’n smucke Deern het he noch nümmer nich sehn hatt. Man as de Deern em wies ward, do se hen na de gollne Teller un rin in de Appel un weg is se. Nu hett he ehr ja man en lüürlütte Ogenblick sehn, man dat hett langt, he mag ehr ganz bannig geern lieden.

Nu oeverleggt he un oeverleggt, un toletzt geiht he roever un kloppt bi dat Slott liekoever an de Dör. He lett sik na de Königin bringen un bidd’t ehr, um he nich kann de schöne Appel kriegen, de se hett up’e Terrass. Ne, seggt se, dat kann he nich, um he denn nich weet, dat se sülven hett de dare Appel baren.

Man he blifft bi un blifft bi, un toletzt kann se nich mehr „nee“ seggen. Se is bang we’n, de Fründschop mit de anner König kunn twei gahn. Do driggt de dare König de Appel denn roever in sin Kamer. He lett allens rechtkriegen, wat ’n to’n Waschen un Kämmen bruken deit, un elkeen Morgen kümmt de smucke Deern rut ut de Appel un wascht un kämmt sik, un de König kickt ehr to. Anners deit de Deern gar nix, se itt nich, se drinkt nich un se snackt uck keen Woort. Se wascht sik blots un kämmt sik, un denn geiht se wedder rin in ehr Appel.

Nu hett de dare König, de hett mit sin Steefmudder tohopen levt, un de ward dat nu wies, dat de König elkeen Morgen sik in sin Kamer insluten deit, un se spickeleert un spickeleert, wat dat wull up sik hett, dat he sik dar ümmer so vör sik holen deit.

Nu hett dat mal Krieg geven, un do hett de dare König uck mit musst. Dat hett em rein dat Hart afdrückt, dat he nu sin Appel mit de smucke Deern hett t’rügglaten musst. Do röppt he sin trueste Deener, un gifft em de Sloetel to sin Kamer. Un he seggt to em, he schall jo uppassen, dat dar nüms ringeiht. Elkeen Morrn schall he dat Water un de Kamm för de Appeldeern trechtkriegen, seggt he, un he schall tosehn, dat ehr dat an nix fehlen deit. He schall dar man ümmer an denken, seggt he, se vertellt em dat naher allens. (Dat is ja nich wahr we’n, se hett ja nie nich snackt, man he hett dat so seggt.) He schall uppassen, vermahnt he em, dat ehr uck nich een Haar fehlen deit. Wenn ehr wat mallört, wo he nich dar is, seggt he, denn so kost’t em dat sin Kopp! De Deener seggt, he schall man keen Bang hebben, he will dat woll kriegen.

De König is man knapp weg, do geiht de Steefmudder bi un will in de dare Kamer rin. Se deit de Deener en Slaapmiddel in de Wien, un do slöppt de in, un se nimmt em de Sloetel weg. Se gau hen na de Kamer, de Dör upslaten un söcht de ganze Kamer dörch. Man wat se uck söcht un söcht, finnen deit se nix. Blots de dare smucke Appel liggt dar up de gollne Teller. Un do meent se, blots de dare Appel kann dat we’n, ’nem ehr Soehn sodennig an hängen deit.

Nu hett se as Königin ümmer en Mess bi sik hatt, un do geiht se bi un will de Appel dörsnieden.

Man bi elkeen Snitt löppt dar dat schiere Bloot ut de Appel. Do verfeert de Steefmudder sik, un se löppt weg un stickt de Sloetel wedder bi de Deener in de Tasch. De hett ümmer noch slapen, he is dar nix vun wies wurrn.

Toletzt ward de Deener waak, un he weet gar nich, wat dar los is. Do löppt he in de König sin Kamer, un do is dar allens vull Bloot. Do weet he gar nich, wat he maken schall, he kriggt dat ja mit de Angst, un do löppt he weg.

He löppt un löppt, un toletzt kümmt he bi sin Medder an, de hett hexen kunnt. Do gifft se em twee Slag Pulver, een, dat is guut we’n för verwünschte Appeln, un een, dat is guut we’n för verwünschte Deerns, un de beiden röhrt se tohopen, un denn gifft se em dat.

Denn de Deener gau t’rügg na dat Slott un dar rin in sin Herr sin Kamer. Un do deit he vörsichtig in elkeen Snitt en lütte beten vun dat Hexenpulver. Do deit de Appel sik apen, un do kümmt de Deern dar rut. Man se is oeverall verbunnen un verplaastert we’n.

Na en Tied kümmt de König wedder t’rügg ut de Krieg, un dat ja foorts rin na sin Kamer. Man wat verbaast he sik, as he dar de Deern finnt. Ehr Wunnen sünd do al wedder heel we’n. Un noch mehr wunnert he sik, as de Deern anfangt un snackt. Un do vertellt se em, dat sin Steefmudder ehr hett staken mit ’n Mess, un dat se verblödd’t weer, harr sin Deener ehr nich redd’t. Man nu is se erlöst, seggt se, un se ist achtein Jahr oold, un wenn he ehr hebben will, denn will se sin Bruut we’n. Un wat he dat man will! Do ward in de beide Königssloet en grote Fest fiert mit vel Stahoi un grote Upstand. Blots de Steefmudder, de hett fehlt; de is weglapen we’n, un nümms hett wedder wat vun ehr hört.

Klaus-Peter Asmussen, geboren 1946 in Handewitt, wuchs mit plattdeutscher Muttersprache auf. Nach Abitur am Alten Gymnasium Flensburg und sechssemestrigem Studium an der Pädagogischen Hochschule Flensburg trat er in den Schuldienst ein und war zunächst sechs Jahre lang als Grund- und Hauptschullehrer in Dithmarschen tätig. Ab 1976 arbeitete er als Realschullehrer für Englisch und Dänisch in Tarp, Kreis Schleswig-Flensburg, bis er 2010 in den Ruhestand trat. 2007 veröffentlichte er bei BoD – Books on Demand „Planten un Blomen“ ein „Wörterbuch schleswig-holsteinischer Pflanzennamen“. Seit 2005 befasst er sich mit dem Übertragen bzw. der „Integration“ von Märchen unterschiedlichster Provenienz ins Plattdeutsche. Klaus-Peter Asmussen wohnt heute in seinem Geburtshaus in Langberg, Gemeinde Handewitt.

Paperback

ISBN 978-3-8391-4806-8

Norderstedt: Books on Demand 2016, 129 S.

ISBN: 9783839148068
Kategorie: Böker

Bestellnummer: BO BOD 3353
De Deern in'e Appel
Dat köst Woveel wullt Du?
€ 6,80
+ Versand
Een Sied trüch