Asmussen, Klaus-Peter
De Jung, de vör dat Meerwief utneiht is un anner Märkens

De twete Band vun Klaus-Peter Asmussen mit Määrkens ut vele Länner - vun Lappland in'n Norden bet na Sizilien in'n Süden, vun Wales in'n Westen bet na Russland in'n Oosten. De Rutgever haalt de Määrkens ut jem ehr Heimat in't Norddüütsche röver.

Wo dat üm geiht:

Da erhält ein junger Mann die Gabe, sich in einen Löwen, einen Bären oder eine Hummel zu verwandeln, und als Hummel gelangt er durch das Schlüsselloch zu der Prinzessin. Die Enkelin eines Barons wird von diesem nicht akzeptiert, weil seine Tochter bei ihrer Geburt gestorben ist; aber wie Aschenputtel wird sie die Frau des Königssohns. Ein anderes Mädchen wird auf den Namen Dotterine getauft, was sich niemand erklären kann; für den Leser allerdings gibt der Titel des Märchens einen Hinweis. Aus einem Lindwurm wird eine Prinzessin, die der Junge, der sie erlöst hat, zur Frau bekommt. Und die böse Stiefmutter ist auch vertreten und erhält ihre Strafe. Schließlich bekommt der "dumme Hans", den niemand für voll genommen hat, ein fliegendes Schiff und trotz verschiedener Anschläge des Königs, um das zu verhindern, die Königstochter zur Frau (wie es sich im Märchen gehört).

Wat in dat Book in steiht:

De Jung, de vör dat Meerwief utneiht is

Baren vun en Fisch

De nüe Preester

Plünnengör

Kathrin un de Düvel

De kloke Deern

De Königsdochter ut dat Ei

De Giezknüppel

De König sin Kaptaal

Dat Töverhoorn

De Jungkeerl mit de Fiedel

De kloke Kathrin

Nelk, Roos un Jasmin

De soeven Wildgöös

De Königssoehn as Gaarner

De Salv

De beide Slachters in de Höll

Dat Wunnermess

Latermal

De Haarige

Dat Flohfell

De Suldaat un de Düvels

De arme Schooster

Dat fleegen Schipp

Leesproov:

Dat Flohfell

Dar is mal en König we’n, de hett en Floh inspunnt hatt in en grote Buddel un hett ’n jahrelang fuddert. Un do wasst de Floh un wasst, un toletzt is ’n so groot as en Kalv. Do geiht de König bi un slachten ’n, treckt ’n dat Fell af, stoppt dat ut mit Stroh un hängt dat up an’e Poort. Un denn lett he bekannt maken in sin Riek, de em seggen kann, wat dat för’n Fell is, de schall sin Dochter to Fruu hebben. Do kamen de Lüüd vun alle Kanten un woe’n dat rutfinnen, wat dat för’n Fell is, man sovel se dar uck up kieken, keeneen kann dat klook kriegen. De eene seggt, dat is vun en Büffelkalv, de anner meent, dat is vun en Kohkalv, noch en anner seggt, wat em jüst in’e Kopp kümmt. Sodennig kriggt dat keen Minsch rut, wat dat för’n Fell is. Do stiggt dar en Düvel rut ut de See. He maakt sik to en Minsch, geiht hen na de König un seggt em liekto, dat is en Flohfell. Do kriggt he de Königsdochter to Fruu, de König kann ja sin Woort nich t’rüggnehmen.

So rüsten se denn an’e Königshoff to Hochtied, un de Seedüvel maakt sik mit de Königsdochter up’e Weg na sin Land, un de König geiht en Stück mit sin Swiegersoehn un sin Dochter lang mit en grote Folg, mit Trummeln un mit Fleuten. De Düvel geiht mit de Königsdochter an’e Hand, un as se an’e See kamen, do treckt he ehr mit sik in’t Water, un weg sünd se, verswunnen vör alle Ogen. Wat nu? De König is bannig trurig, un he schickt Schippers los up’e See, se schoe’n sin Dochter söken, man sovel se uck söken, se finnen ehr narms. Do dreiht de König um, trurig un verblarrt, un he lett bekannt maken in’t heele Riek, keeneen schall avends Licht ansteken, keeneen schall Hochtied fiern, keeneen schall en Leed anstimmen. Utropers ropen dat oeverall ut, de dat doch deit, de ward dull bestraaft.

Man in de König sin Stadt, dar hett en Oolsch wahnt, de hett söss Soehns hatt. Un elkeen vun de söss hett wat kunnt, wat keen anner Minsch kann. De Oolsch freut sik to ehr Soehns, un elkeen Avend stickt se Licht an un singt lustige Leeder. As de König sin Wächters dat wieswarrn, do mellen se em dat, un do lett he ehr kamen un fraagt ehr, warum se nich deit, wat he befahlen hett. Um se denn nich weet, seggt he, dat sin Dochter wegnahmen is vun en Seekeerl, de hett ehr mitnahmen in de See. Un um se denn nich, wo he so trurig is, um se do nich uck trurig we’n mutt, un nich bi Nacht Licht brennen un Leeder singen. Do seggt se to em, solang’ as he, de König, leven deit un ehr söss Soehns – un de koenen mehr as all de annern, seggt se – so lang’ kann se ja woll Leeder singen un Licht brennen. Bi wat ehr Soehns denn so düchtig sünd, will de König do weeten. Do vertellt se, ehr öllste Soehn kann de heele See utsupen mit een Sluck. De tweete, seggt se, kann teihn Mann up sin Schullern nehmen un mit se lopen as en dreejoehrige Hirsch. De drütte mutt blots mit de Fuust up’e Eerde haun, denn steiht dar foorts en Toorn. De veerte, seggt se, kann mit sin Bagen höger schöten as de Heven un allens drapen. De föffte kann mit een Puust en Dode wedder lebennig maken, seggt se, un de sösste, wenn de sin Ohr up’e Eerde leggt, denn so kann he allens hören, wat in de Eerde snackt ward. Do seggt de König, jüst so’n Lüüd söcht he, de Oolsch schall se gau na em henschicken. Se schoe’n vör em wat doon, seggt he, un denn will he se mang sin beste Lüüd reken, un se kann denn sinetwegen noch mehr singen un fackeleuten.

Do maakt de Oolsch en Knicks vör de König un geiht hen na ehr Soehns un schickt se na dat Slott. As se denn na de König henkamen, do seggt he, he hett hört, se koenen, wat anners keeneen kann, un dar koenen se woll sin Dochter mit ut’e See halen un na em na Huus bringen, seggt he. He seggt se to, de Öllste vun se schall ehr to Fruu hebben, un he will se all mang sin beste Lüüd reken.

Do gahn de söss Bröder an de See, un de so guut hören kann, de leggt sin Ohr up’e Eerde, dat he hören kann, wonem ünner de See de Königsdochter is. Un he kriggt dat uck richtig klook un hört dat, an wat för’n Stä’ se mit de Düvel is. Do seggt he to de Seeslucker, dar schall he de See inslucken. Do böögt de sik dal un sluckt de See weg. Un do sehn se de Königsdochter, se sitt un weent, un de Düvel liggt mit sin Kopp up ehr Schoot un slöppt. Do gahn se dal na ehr, un de teihn Mann drägen kann, de kriggt ehr faat un sett ehr up sin Schuller, un de Düvel steken se en Hoppetuuts in’t Muul, dat he upwaakt, wenn de quarkt. Denn setten de fief Bröder sik uck up’e Löper, un de rönnt los as en Hirsch oever de Bargen. De Hoppetuuts in de Düvel sin Muul fangt an un quarkt, un do ward he ja waak. Un do süht he, de See is dröög un de Königsdochter is weg, un he will meist bassen vör Arger.

He rifft sik de Slaap ut’e Ogen un kickt sik um, na vörn un na achtern, un do süht he de söss mit de Königsdochter utneihn, all sitten se up de eene Broder. Do he achterher, un he hett se meist al faat, do seggen se to se’s eene Broder, he schall de See wedder utspien. Dat deit de Seeslucker, un do is dar mitmal en grote See. Man de Düvel flüggt dar oever weg un he is al wedder dicht bi se, do seggen se to se’s anner Broder, he schall mit de Fuust up’e Eerde haun, dat dar en Toorn upstahn deit, anners maakt de Düvel se toschannen. De deit dat, un do steiht dar mitmal en Toorn, un dar sitten se all in. Do dreiht un kehrt de Düvel sik un weet nich, wat he maken schall. Un do seggt he to se, wenn dat angahn kann, denn schall de Königsdochter em doch man blots mal ehr lütte Finger wiesen, dat he de nochmal sehn kann; denn, seggt he, koenen se ehr henbringen, ’nem se lustig sünd.

Do weeten se nich recht, schoe’n se dat doon un em ehr lütte Finger wiesen oder nich? Toletzt meenen se, se woe’n dat man doon, sodennig kamen se dar wiss noch an besten vun af. Un se krigen de Königsdochter so wiet, se stickt ehr lütte Finger dör dat Sloetellock. Man knapp hett de Düvel ’n sehn, do nimmt he ’n in’e Mund un suugt ehr de Seel ut, un do fallt se um un is doot. Un de Düvel huult ja af, man de allens drapen kann, de schütt na em un schütt em doot. Un de Broder, de lebennig maken kann, de puust’ de Königsdochter mal an, un do ward se wedder lebennig. Denn bringen se ehr na de König, un de gifft ehr de Öllste to Fruu, un de annern nimmt he up mang sin beste Lüüd, so as he se dat toseggt hett.

Broschur

Format: 19 x 12 cm

Gewicht: 147 g

ISBN 978-3-7412-9093-0

Norderstedt: Books on demand 2016, 132 S.

ISBN: 9783741290930
Kategorie: Böker

Bestellnummer: BO BOD 3470
De Jung, de vör dat Meerwief utneiht is un anner Märkens
Dat köst Woveel wullt Du?
€ 6,80
+ Versand
Een Sied trüch