Struppe, Günther / Hess, Dieter
Von'n Rägenbagen un noch miehr
Ein Läsbauk för Lütt un Grot

Datt uk hüüt noch Märchen utdacht un schreven warrn, so richtige, mit Hexen un Trolle un anner Fabelwesens, un denn uk noch up Platt, dat harst Du villicht nich dacht. Man hier sünd se - un dat giwwt uk glieks en Kostprauw:

De lütt Hex un de grote Leiw

As up Ierden dei Minschen un Diere noch ‛ne gemeinsame Sprak harren un ehr dat gaut güng, set’ten dei Hölleninwahners ‛ne Versammlung an.

„So geiht dat einfach nich wierer“, roesterte griesgrämig die oll Chefdüwel un kratzte sick argerlich mit ‛ne drög Fledder­mausflücht den Ruß ut dei Hoor. „Kein‛ Zankerie, keinen Striet, allens is up Ierden dei reinste Harmonie, kein einzigst Seel kümmt mihr in dei Höll.

Dat ward Tiet, dat Bös‛ in die Minschen tau wecken, sünst is dei Existenz vun dei Höll in Gefohr, un wi möten all iernsthaft un gerägelt arbeiten gahn.“

Dor brök ein höll’sches Schimpen un Schandieren los. All die Unnerdüwel, Hexen, Kobolde un Unholde kreegen dat mit die Angst tau daun. Weil dat sei oewer dörch dei lange Tiet vun Fulsien un Nixdaun väl tau schlapp tau‛n Denken worr‛n wieren un kein bäten Pli mihr harr’n, föl nüms ‛ne paßliche Lösung in, un so stünnen all krumm un kurlos rüm.

Ein lüttes, unschienbores, spackes Hexenmäten träd’te dunn vör un versprök den Chefdüwel kroensch:

„Ick war up dei Ierd gahn un dei Seel vun den Schäper, die oewer uns siene Schap häut, in dei Höll inbringen. Hei wardmi ut Leiw friewillig in dei Höll folgen. So’n Gewarw is wat för mi!“

All dei Annern mulapten, bewunnerten dei lütte Hex för ehr‛n Maut un wünschten ehr’n Hümpel Glück. Wieldat nu dei Tiet drängte, makte sick dei lütte Hex ok ahn wiederes Gedroehn un Gedau up den Weg, üm ehr Verspräken gägenoewer den Chefdüwel ok furtsens intaulösen.

As sei ehren Schäper funnen un deip in siene Ogen seihn harr, üm em fix dei Leiw antauhexen, vergeet sei oewer parplautz ehr Verspräken.

Ehr würd so warm un weik, un sei fäuhlte sick sachtmäudig un hoeglich. Dat wunnerte ehr sihr, denn Hexen hebben doch gor kein Seel un fäuhlen dorüm nie nich Freud noch Leed.

As dei Schäper ehr nu in siene Arm nehm un tau ehr säd: „Di hett dei Häwen schickt, nu lat uns Mann un Fru warden“, harr sei kein ein Wädderwurd, sünnern leet em bi sienen Glowen, würd furtsens froh un taufräden un glücklich mit em.

„Knakenbein un Unkentähn“, schnöw dei oll Chefdüwel, „up dei Jugend is würklich kein Verlat, oewer dor kümmt noch dull wat nah!“

Hei fägte gliek tau Ierd, dörch den Schostein in dei Hütt vun den Schäper rinne, un wull dei undankbore, lütte Hex mal dägt Moritzen liehren.

Oewer as hei ehr so leiwlich in dei Arm vun den Schäper schlapen seeg, besünn hei sick un flüsterte ehr in’t Uhr:

„Nu hür tau, du verwägene Diern, wenn du di dei Leiw tau den Schäper nich entseggst, denn verlierst du dien ewiges Läwen un möst an siene Siet starben!“

As dei lütte Hex upwakte, wüßte sei, dat allens wier kein Drom wäst, denn dat rök in‛n ganzen Hus nah Schwäwel, un allens wier vuller Ruß. In dei Höll oewer löt sick dei olle Chefdüwel wieldes för siene Plietschigkeit fie‛rn, denn noch kein ein Höllenwäsen harr bet hentau för‛n kortes Ierdenglück starben wullt. Alle Aftrünnigen wieren ihrer orrer later vuller Reu’ wedder trüchkamen.

So güngen väle Johren in‛t Land, ut dei lütte Hex wier ‛ne staatsche Fru un ut den Schäper ‛n Mann mit gries Hoor worden. Einmal in‛t Johr, wenn in dei Niejohrsnacht dat grote Höllenfest fie‛rt würd, keem dei olle Chefdüwel in die Schäperhütt un versprök dei Aftrünnige dei Unstarwlichkeit, wenn sei dei Leiw tau ehren Schäper entseggen würd.

Oewer jedes Mal ümföt dei lütte Hex ehren Mann, dei dat Flüstern twüschen dei beiden för Bläderrascheln höl, denn hei wier mit dat Öller ok all ‛n bäten harthürig worden, un säd dat, wat Leiwende up dei ganze Ierd seggen: „Ick hew em leiw, hei is mien ganzes Läwen! Nie nich ward ick em verlaten!“

Dat mök den ollen Chefdüwel nu ganz un gor fünsch. Mit grotes Getös‛ fägte hei dörch den Schostein in dei Höll trüch, denn hei wull tauminnst indrucksvull afgahn.

So dull hei sick nu in dei Höll ok sienen Kopp termaudbarste – hei mößte inseihn: Gägen wohre Leiw is kein Krut wussen!

Mit 31 Biller vun Detlef Kristeleit

Buchart: Paperback

Gewicht: 275 g

Grött: 14,4 x 20,5 cm

ISBN: 978-3-86785-381-1

Bardeshagen bi Rostock: BS-Verlag 2016, 191 S.

ISBN: 9783867853811
Kategorie: Böker

Bestellnummer: BO BSV 3589
Von'n Rägenbagen un noch miehr
Dat köst Woveel wullt Du?
€ 12,00
+ Versand
Een Sied trüch